سلام

خاک بر سر اين قلم حقير کنند که هر وقت دست به دامنش مشم تا ناگفته اي را روايت کنم صم بکم آسمان را خيره خيره نگاه ميکنه پريشاني اين قلم و عليلي اين دستهاي برهنه ،‏حکايت ذهنهاي نسيان گرفته در ‏آخرين دوران رنج ‏است .

گويا ديگر محرابي رنگين نخواهد شد و هيچ دختر سه ساله اي پا برهنه در بين صحرا نخواهد دويد ...

آنها همه افسانه دلتنگي شيعه بوده است و بس . فردا پر است از ماه و خورشيد و ستاره و فانوس کسوف هم تنها نفسي است تلخ که چند لحظه اي بيش دوام نمي آورد ...

اما واقعيت چيز ديگري است : فردا همه ناسوتيان فروخته مي شوند و لاهوتيان هم اگر قابل باشند کنجي پر از هوس گريه بر شانه تقديرشان خواهد نشست .

محرم مي شود ردپايي هزار توي و آنقدر به دور غريبي رخ مي زند که تنها همان قافله پريشان ياراي دنباله روي آن را خواهد داشت ...

يا فاطمه !

خانه پر است از پيراهنهاي کهنه و غبار گرفته . دشت پر است از دخترکان سيلي خورده و شش ماهه هاي گلو دريده ...

نفسي ،‏عنايتي ....

قصه دختري که هرگز نخنديد بار ديگر دارد تکرار مي شود . امير را فرصت برادري نمي دهند . خواهران و باز هم خاتون توست که مي شود عمه دخترکان بي پناه ....

آتش هم ديگر رنگي ندارد ؛ چه رسد به بالهاي سوخته برادر بي رمقت ....

فاطمه ! دامانت خون آلود است ، اما چاره اين همه خاکستر آمده از تفحص چيست ؟ آيا جز اين است که ميعادشان همان دامان رنگين است ؟

خرابه هاي جبهه بي قرار و بي تاب پريشاني توست . مسافري را مي شناسم که براي شکستن سکوتت هزار سجده نذر کرده است .

فاطمه ، فاطمه ، فاطمه !

اگر بر اين همه دردهاي بر دل نشسته مرهم نشوي ، به خدا دست به دامان بلال مي شويم .

الله اکبــــــــــــــــــــر الله اکبـــــــــــــــــــــــــــــر .

اشهد ان لا اله الا الله ، اشهد ان لا اله الا الله ...

ادامه دهد؟ مدينه را به خاطر داري ، نه ؟؟؟!

شنيدن طنين شهادت به پيامبري پدري که خداحافظي کرده است سخت است ، نه ؟!

اين بار ديگر نمي گوييم يا شب گريه کن يا روز ....

شهدا در قهقه مستانه عند ربهم يرزقونند ....