سلام

 داشتم آرام آرام مي رفتم مهدي برگرد ، مهدي :مگر نمي بيني چه خبره محشر کبري است . نمي بيني محمد دست نداره اما عليرضا را به کول گرفته عليرضا پا نداره اما داره اما وصيت نامه هاي تکه تکه شده شهدا را براي خانواده ها مي بره . اين همه زخم ، زخم هايي که همه روي هم انبار شده ...

 حرفي که از دل برخيزد بر دل نشيند .....

 مکه من فکه بود ، مناي من در دوکوهه

 قبله من جبهه و کربلاي من دوکوهه

 مدينه ام شلمچه و بقيع من هويزه

 مروه من طلائيه ، صفاي من دوکوهه

 ديار غربت و غم و وادي عشق و عرفان

 جاي قبول توبه و دعاي من دوکوهه

 محل کسب دانش و معرفت و ولايت

 راه عبور آزمون براي من دوکوهه

 کوچه آشنايي و محل بي قراران

 ماه من ، پناه من ، سراي من دوکوهه

 فرصت بيعت من و جاي نداي لبيک

 زود به يار مي رسد ،‏صداي من دوکوهه

 اگر راه کربلا بسته به عاشقانه است

 علقمه و فرات و نينواي من دوکوهه است

 جاي سرودن شعار انتقام سيلي

 شبيه کوچه ،‏مقتداي من دوکوهه

 بين تمام شهرهاي کشور دل من

 آنکه محرم ، ناله هاي من دوکوهه

 قافله رفت و دگر جدايم از شهيدان

 مريض عشقم و فقط دواي من دوکوهه است .

شهدا در قهقه مستانه عند ربهم يرزقونند .