بنام تنها واحد وحدت دهنده

 سلام

وقتي دلت براي خدا تنگ ميشه وقتي مي خواي بدوني توي اوج بي کسي خدا همه کسته وقتي مي خواي خدا خودش صدات بزنه بگه آي بنده حقير من وقتي که تو راه مي رفتي من هميشه دنبالت بودم .  اگه برگردي رد پاي منا پشت سرت مي بيني اگه حرفت اينه که چرا همه جا دوتا رد پا هست اما اونجايي که من بهت نياز داشتم فقط يه رد پا بود ؟ خدا بهت مي گه توي اوج نيازت وقتي تو يه رد پا ديدي ، اون يه رد پا براي من بود نه براي تو بنده؟  من ، من تو اوج سختي و نيازت تو را در آغوش خودم گرفته بودم و نمي ذاشتم تنها بري که اشتباه کني اما تو نتونستي اين را بدوني که من کنارت بودم  .

اون وقتي که مي خواي بگي خدايا من توي اين زمين با داشتن همه چيز هر لحظه تو را از ياد بردم فقيرترين بودم ...

و زماني که توي اين کره خاکي با اوج بي کسي وقتي ياد خدا بودي از همه غني تري اما نمي دونم چرا هر آن که از اعماق دلت آه مي کشي اين صداي قشنگ که اي بنده غصه نخور من در کنارتم را نمي شنوي ، نمي شنوي ، نمي شنوي ....

نمي دونم بازم مثل وقتايي که با زميني ها در ارتباطي و مشکلي پيش مياد من مقصرم و بايد دليل را توي خودم پيدا کنم يا نه اينجا خدا به کمکم مياد و مي گه هميشه هم تو مقصر نبودي شايد که دليل ديگه اي داشته باشه ....

دلم ميخواست که اين را همه زميني ها بدونن که هميشه يه نفر مقصر نيست اين ها ، آه من پيش خداست اما خيلي وقته که روي دلم سنگيني مي کنه نمي تونم آه بکشم که بشنوم ، نمي تونم آه بکشم که درک کنم ، نمي تونم آه بکشم که رها بشم ، نمي تونم  درد دل کنم حتي با زميني ها ، نمي تونم ، نمي تونم .

وقتي سنگ صبورت چندتا تيکه آهن پاره است که اونم تقريباً از اين همه تکرار روزهاي مثل هم خسته ميشه و پشت سرهم  هنک ميکنه و نياز به ري استارت داره بابا ما که آدميم  ....

دلم مي خواد که برم توي بيابوني که هيچ کسي نباشه بجز خدا ، خدايي که نگفته مي دونه اما دوست داره از خودت بشنوه خيلي قشنگه با اينکه مي دونه پاي درد دلت ميشنه ....

کاش همه مي فهميدند که ما هم بنده ايم بنده اي که آفريده همون خدايم پس اگه از ذات ازلي توي وجود ما دميد اين خصلت قشنگ را هم به همه ما مي داد که هميشه من نباشيم ، يکبار هم سعي کنيم ديگران را ببينيم .

کاش ياد مي گرفتيم که يادمون نره ما از خداييم و بايد مثل خودش ديگران را ببينيم . نه اينکه من که هستم پس ديگري به من چه .....

اون وقتي که دلت مي خواد مولا تو را رها نکنه ....

اما اتفاقي ياد شعري مي افتي که ميگه :

شنيده ام که گفته اي که مردمان تو را به قدر آب هم طلب نمي کنن ،  از اين سخن دلم گرفت بدون آب مي توان حيات را بسر نمود بدون تو ممات هم نمي توان طلب نمود ....

يا اينکه نا خداگاه اين شعر را زمزمه مي کني :

خدايا ، من از تو خواستم خودت گفتي : ادعوني استجب لکم ؛ بخوانيد مرا تا اجابت کنم شما را ،  خواستم هر چند لايقش نيستم اما مي خوام داشته باشم مي خوام اون طوري بيام پيشت .  دلم داره مي ترکه خدايا پس کي مي رسه وقت اجابت .....

___________________________

بعد نوشت : ما در غم هجران تو بسر مي بريم اي دوست اما حيف که در برابر فقط ادعايمان است اگر ياري تو در ميان بود اينگونه قرباني لحظه هاي منحوس دنيا نمي شديم ...

بعدتر نوشت :‏ خدايا هنوز خواهان چيزي هستم که تو روزي آن را در سرم نهادي بيش از اين منتظرم نگذار ( يا سريع الرضا ؛ اي کسي که زود راضي مي شي )

بازنوشت : هنوز در انتظار ديدار مي نشينم سر راه جاده اي که انتهايش را نمي دانم ...

شهدا در قهقه مستانه عند ربهم يرزقونند ....