تازه جنگ به پايان رسيده بود با اصرار دوستان حاجي براي مراسم حج به مکه رفت. وقتي بازگشت از او پرسيدم :«آقا مرتضي آنجا چطور بود؟» با ناراحتي گفت:«بسيار بد بود، چه خانه خدايي، غربي‌ها پدر‌ ما را در آوردند. کاخ ساخته‌اند، آنجا ديگر خانه خدا نيست. تمام محله بني‌هاشم را خراب کرده‌اند. کاش نرفته بودم. مدتي بعد دوباره او را عازم حجاز ديدم؛ با خنده گفتم:«حاجي تو که قرار بود ديگر به آنجا نروي؟ نگاهش را به زمين دوخت و پاسخ داد:«نمي‌دانم اما احساس مي‌کنم اين‌بار بايد بروم. وقتي بازگشت.دوباره از اوضاع سفرپرسيدم.
اين‌بار هيجان عجيبي داشت.
با خوشحالي گفت:« اين دفعه با گروه جانبازان رفته بودم، چنان درسي از آنها گرفتم که اي کاش قبلاً با اينها آشنا شده بودم بارها و بارها گريستم، به خاطر تحول و حماسه‌اي که در اينها مي‌ديدم. به يکي از جانبازاني که نابينا بود گفتم:«دوست نداشتي يک بار ديگر دنيا را ببيني؟ حداقل  انتظار داشتم بگويد:«چرا يک‌بار ديگر مي‌خواستم دنيا را ببينم. اما او پاسخ داد:«نه» پرسيدم:«چطور؟» گفت:«در مورد چيزي که به خدا دادم و معامله کردم نمي‌خواهم فکر بکنم. بدنم مي لرزيد، فهميدم که عجب آدم‌هايي در اين دنيا زندگي مي‌کنند ما کجا، اينها کجا ؟؟؟؟

____________________________

باز نوشت :‏ در کنار چشمان گناهکارم تابوتي را مي بينم که روي شانه هاي مردم تشيع مي شود تا اينکه کنار من به زمين نهاده مي شود پرچم پر افتخار ميهن را از رويش بر مي دارم و در تابوت را باز مي کنم پيکر را مي شناسم اما تنها تاسفي که دارم اين است که چشم هايش هنوز باز است و منتظر ....

شهدا در قهقه مستانه عند ربهم يرزقونند ....