سلام

                                                                ...  به ياد همه روزهاي دلتنگي که...

 دوباره دلم گرفته و نمي دونم چه کار کنم حتي با اين که وقت نماز ظهر شده نمي تونم برم نمازم را بخونم فقط مي دونم که دلم تنگ شده براي وقتهايي که با بچه ها مي رفتيم گلزار شهداء با اينکه کاري از دستمون بر نمي اومد فقط با اونها درد دل مي کرديم اما باز خودش کلي بود .

 الان هم که دارم اين را مي نويسم هيچ چيز يادم نمي مونه که بتونم مثل خواهرم و دوستاش بنويسم ... فقط مي دونم که يکي از دوستاي خواهرم که از نويسندگان همين وبلاگ هم هست هميشه يه حرفي را به خواهرم و بقيه مي زد و اون اينکه هر وقت کاري از دستت بر نمي ياد و دلت سخت گرفته برو سجادت را باز کن و يه دل سير توي سجده گريه کن اما من متاسفانه اين کار را هم نمي تونم بکنم . چون دلم امون را بريده .....

 فقط دلم مي خواد خدا بهم اينقدري جسارت بده که بتونم يه نامه براي آقا بنويسم . بنويسم که آقا کم آوردم در برابر خيلي از مخلصات در برابر .....

آقا جون من را به گرد پاي اونها برسون بذار يه نامه با خطي که دارم بين يادگاريهاي شما بذارم که خيلي دوستون دارم .

شهدا در قهقه مستانه عند ربهم يرزقونند: هم نفس آسماني ها