سلام

داشتن خاطره هيچ وقت بد نيست . اما نمي دونم چرا براي گفتن خاطرات بايد خيلي مراقب باشيم. يادمه يه بار که برنامه داشتيم گروه موزيک دانشگاه افسري امام علي (ع ) به همراه سرهنگ رفيعي و چند نفر از بچه هاي جنگ اومده بودن مدرسه ما از همه اينها بگذريم اصل خاطره قشنگي که سرهنگ از دو تا برادر که هر دو شهيد شدند برامون تعريف کرد که من هم براي شما مي نويسم.

 اين دفعه علميات خيلي سخت بود تا جايي که فرمانده گفته بود از هر دو نفري که زير آب زخمي شدند نفر دوم اون را رها کنه و خودش ادامه بده تا عمليات ناقص نمونه اين قدر دو نفر دو نفر بچه ها پريدن توي آب تا نوبت دو تا از برادرا رسيد که علي يک سال از سعيد بزرگتر بود ، خيلي هم به هم وابسته بودن . اين دو تا برادر هم پريدن توي اروند عمليات شروع شده بود تا نيمه هاي عمليات همه بي خطر رفتن تا اينکه انگار ناجونمردا بو بردن و رود خونه را گرفتن زير رگبار گلوله و توپ تانکها .......

 يه سري از بچه ها جا موندن ، يه کمي که گذشت علي احساس کرد که سعيد مي خواد چيزي بگه سرش را چرخوند به طرف سعيد با اشاره هاي اون فهميد که زخمي شده بهش گفت عيبي نداره خودم تا آخر مي برمت اما سعيد رضايت نمي داد و مي گفت :علاوه بر اينکه شوري آب داره زخمش را آذار مي ده يه وظيفه هم به گردن برادرشه که بايد به اون عمل کنه ....

 علي  به حرف سعيد گوش نداد و چند گيلو متري را با اون وضع جلو رفت اما ديد اون نمي تون طاقت بياره مونده بود بين رابطه برادري و حرف مادر که گفته بود بايد هواي سعيد را داشته باشه و وظيفه اي که به خاطر وطن فرمانده به همه ابلاغ کرده بود . با خودش مدام تکرار مي کرد خدايا خودت تکليفم را معلوم کن انتخاب سخته اگه رهاش کنم بعداً جواب مادر چي ميشه و در غير اين صورت عمليات کند پيش ميره و بچه ها شهيد ميشن ، ممکن هم است که منطقه بيفته دست دشمن .....

کمي بعد سعيد که داشت شهيد مي شد گفت: به وظيفت عمل کن مگر خون من از کدوم يکي از اين بچه ها که رها شدن رنگين تره ....

 علي توي اين انتخاب سخت جان برادر را فداي ملت و وطن کرد و دست برادر را باز کرد و رفت. بعد از عمليات هم که اسامي شهدا را اعلام مي کردن اسم  سعيد را که خوندن فرمانده سراغ علي را که گرفت فهميد آخر عمليات اون هم شهيد شد....

يادمه وقتي سرهنگ خاطره را تموم کرد گفت بچه ها اين قدر راحت از اين قضايا نگذريد ، واقعاً فکر ميخواد واقعاً وقت ميخواد فهميدن اين ايثار کردن اين از حق خود گذشتن ها .....

 سرهنگ رفيعي رفت اما هنوز توي فکر حرفهاش باقي موندم و نمي تونم بفهمم که اين امتحاناتي که بعد از اون سال براي من و دوستانم پيش اومد ( که يه سرش را سر بلند و يه سري را هم سرافکنده شديم ) واقعاً همون از خود گذشتگي ها را ميخواد ؟

 خدايا خودت قضاوت کن که ما هم به اون جايي رسيديم که به خاطر ديگران از خودمون بگذريم؟؟؟؟؟

 اگه به اين موقعيت برسيم از خودمون ميگذريم يا نه ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

                                                    ******الهم عجل لوليک الفرج******

 در هر حال سبز باشيد.