سلام

 ديگه امروز از حرفهاي خودمون ميام بيرون از خودشون و از دست نوشته هاي خودشون با رمز و رازهاي زمان خودشون و جنگ استفاده مي کنم . مي نويسم امروز از حرفهاي قشنگ و قلم زيباي سيد شهيدان اهل قلم شهيد سيد مرتضي آويني:

 هر شهيد ، کربلايي دارد که خاک آن کربلا تشنه ي خون اوست و زمان انتظار مي کشد، تا پاي آن شهيد بدان کربلا برسد. و آن گاه خون شهيد جاذبه ي خاک را در هم شکسته ، ظلمت را دريده و معبري از نور خواهد گشود ، تا روحش را از آن به سفري ببرد ،‏ که براي پيمودن آن هيچ راهي جز شهادت وجود ندارد.

 چنين سوختني را جز به آنان که پرواي سوختن در آتش عشق نداردند، نمي بخشند. اي شقايق هاي سوخته ! دل خونين ما شقايقي است . که داغ شهادت را برخود دارد. آيا آن روز نيز خواهد رسيد، بلبلي که ديگر در وصف ما سرود شهادت بسرايد؟؟؟؟؟؟؟

 حرف دل خودمون، دلهايي که هنوز منتظرن، منتظر يه جرقه کوچيک، شايد اونها شقايق ، شايد هم ستاره هاي سوخته باشن اما .....

  در انتها اينکه ...............

                                        اگر مثل زمين خاکي نبوديم          اسير جهل و ناپاکي نبوديم

                                        اگر ما با شهيدان مي پريديم        از اوج آسمان شاکي نبوديم

 الان براي ما چي مونده جز ياد کردن از شهدا ، جز استخوان و پلاک و يه سربند و جز افسوس خوردن ، جز دل هاي سياهي که شيطان اونها را احاطه کرده که بعضي وقتها آيا بشکنه يا نه و به خاطر قساوت قلبهامون شرمندگي ........

 شهدا در قهقه مستانه عند ربهم يرزقونند.