سلام

 به پائيز عزيز قول داده بودم که اين دفعه خاطره شهيد عاشورايي را بنويسم .

 عمليات شروع شده همه بچه ها به صف به ميدون مين تخريب چي ها يکي يکي شهيد شدن . بالاخره از اين ميدون گذشتيم تا اينکه رسيديم به اين سيم خاردارهاي ناجوانمرد که از همه بدتر ما را اذيت مي کردن . فرمانده مي گفت: وقت نداريم همشونا با سيم چين بچينيم چي کار بايد مي کرديم توي اين حول ولاي بچه ها يکي را بريديم ............

 يکي از بچه هاي تخريب چي که توي ميدون مين همه دوستانش را از دست داده بود داوطلبانه روي سيم هاي خاردار دراز ميکشه ( بطوري که کسي صورتش را نبينه که دلش بخواد بسوزه و از روش رد نشه) همه  بچه ها يکي رد شدن نوبت فرمانده بود چه حالي داشت از يک طرف عمليات و جون بچه هاي ديگه که مسئوليتشون را داشت از طرف ديگه رفيقش بود چطور لهش مي کرد و مي رفت دلش نميومد .

 ميشينه بالاي سر حسين، سرش را بر مي گردونه ميبينه که شهيد شده با اشکي توي چشم داشت ميگه :حسين تو را به جدت سلام من را هم به مولا برسون و شهادت من را هم توي اين عاشوراييه بگير تو را خدا منتظرم نذار. توي اين حال و هوا بود که  با سرو صداي بچه ها که حاجي دستور چيه چي کار بايد بکنيم  رد ميشه . اما چه رد شدني جسم ميره اما دل هنوز اونجا پيش حسين مونده .............

 کوتاه اما با ياد شهداي عاشوراي سالهاي دفاع مقدس همراهيم از زبان سرهنگ رفيعي .........

                                          اللهم عجل لوليک الفرج

 شهدا در قهقه مستانه عند ربهم يرزقونند......