دوستانم ، وصيت من وصيت شهدا است ، وصيت من وصيت آن هايي است که جان بر کف نهاده و عاشقانه جانشان را بر طبق اخلاص گذاردند و در کمال خضوع جان به جان آفرين تسليم نمودند . برادران من تنها دليلي که براي زنده بودن در زندگي يافتم هدفدار زندگي کردن بود و تنها هدفي که قابليت اين زندگي را داشت مکتبي زندگي کردن بود چرا که ان الحيوه عقيده  و جهاد . و چرا که زبان رهبرم آموختم که تمام مقصد ما مکتب ماست .

عزيزانم مي دانم که اين مسائل را مي دانيد ، نکند غفلت باعث شود که لحظه اي از اعتلاي مکتب غافل شويد و خداي ناخواسته فردا دست حسرت بگزيد که چرا مي توانستم و نکردم .

اولين چيزي که در حرکت در اين مسير مطرح است جهاد است ولي نه مبارزه با دشمن ، بلکه مبارزه با خود . بله مبارزه باخودي که هميشه اين خود و من و منيت بوده که مهمترين مانع راه بوده است و هميشه اصرار بزرگان دين اين بوده که سعي کنيد اول خود را بسازيد و بعد ديگران را ، که هيچ راهي از اين بهتر براي رسيدن به فلاح و رستگاري نيست .

خلاصه کنم اين که سعي کنيم اول خودمان را بسازيم و از هر لحاظ تجهيز نمائيم و سپس به فکر انقلاب و کار براي اسلام باشيم والا تصور اين که قلب بدون تزکيه قابليت هدايت را در هر زمينه اي دارد کاملا غلط است .

سر خودمان را به هر بهانه اي کلاه شرعي نگذاريم و محتويات ذهني و فکري خويش را به اسم اسلام و انقلاب بيرون ندهيم که اگر بواسطه اين امر کوچکترين خللي در ذهن کسي و کوچکترين شبهه اي در فکر کسي وارد شود نه تنها عملمان مورد قبول نيست بلکه فقط خودمان را به بطالت کشانده ايم و بايد خود خدا به دادمان برسد.
اي عزيزانم در زندگي اشتباهات زيادي داشتم ولي آنچه که در طول زندگيم پس از انقلاب رنجم مي داد اين بود که صداقت مرا با چيز ديگري جواب مي دهند من خودم بسيار معيوب بودم ولي وقتي مشاهده مي کردم طرف علنا براي هواي نفس کار مي کند بسيار رنج مي بردم .

بچه ها بياييد بترسيم ؛ فردا از نماز نخوان ها حساب پس نمي کشند ، فردا از نماز خوان ها حساب پس مي کشند ، فردا مسئوليت ما سنگين تر از ضد انقلاب است چون اگر به آن ها بگويند چرا نکرديد جواب مي دهند که ما قبول نداشتيم ولي اگر به ما بگويند که شما که مي دانستيد چرا عمل نکرديد شما که تقوا نداشتيد چرا مسئوليت پذيرفتيد شما که خودت مي دانستي براي نفس کار مي کني چرا اخلاص پيشه نکردي ؛ پس واي بر ما ! واي بر فرداي ما که فرداي پرد دردي خواهد بود . هيچ گاه جرئت نمي کردم علنا اين مسائل را در جمع مطرح نمايم و حتي فردي و در خلوت ، زيرا فکر مي کردم اگر اين حرف را مي زدم اول چيزي که مي گفتند اين بود که خودش از روي هواي نفس صحبت مي کند و از ديگران انتظار اخلاص دارد !
بله ما کار براي خدا را در اين مي ديديم که اگر در شهر هستيم سر پاس برويم و اگر در جبهه هستيم يک اسلحه در دست بگيريم و به خيال خويش از انقلاب و اسلام پاسداري کنيم .
بچه ها هرگز اين حرف ها را در حضورتان نگفته ام ولي قصدم از اين حرف ها اين نبود که کسي را ناراحت کنم و يا اظهار نارضايتي کنم ، ابدا به خدا از همه بچه ها راضيم و کوچک ترين کينه و حقدي نسبت به کسي در دلم نيست نمي خواهم هنگامي که به ملاقات خدا مي روم طوري بروم که او دوست ندارد ولي راستش را هم مي خواهم بگويم تا مسئوليتي برگردنم نماند.

برادران من اين جمهوري اسلامي يک چيز مفتي نبود که به آساني به دست ما رسيد بلکه اين يک حماسه بود که خط خط آن را با خون بهترين عزيزانمان بر کربلاي ايران و در نينواي خوزستان نوشتيم و به دست آيندگان سپرديم .
بچه ها بسيج خيلي مقدس است نگذاريد با کارهايمان طوري شود که بگويند اگر بسيج اينست پس نمي شود از انقلابشان انتظار داشت .
چشم دنيا به سوي ما و اعمال ما دوخته شده است کاري نکنيم که امام زمان (عج) خجل شود و از داشتن چنين سربازاني اظهار ناراحتي کند .

اي عزيزانم از باند بازي و گروه سازي جلوگيري کنيد چرا ما بايد اينقدر از همديگر بيگانه شده باشيم که من براي گفتن حرف هايم حاشيه کاغذ را به اين کار اختصاص دهم به هر حال مي خواستم بدانيد هيچکدم از مسئوليت هايي که به عهده گرفتم کاري جز افزودن بر مسئوليتم نبود و پذيرفتن هر مسئوليتي فقط به واسطه اين بود که اگر کاري از دستم بر مي آيد که بتوانم انجام دهم ، انجام بدهم و الا خدا را شاهد مي گيريم که در مورد کارهايي که کردم هرگز منظورم نبود که نفسم را اغنا کنم و اگر احيانا از چيزي يا از دست کسي ناراحت مي شدم به خاطر دلسوزي بود و اگر کسي را از دست خودم ناراحت نمودم از صميم قلب عذر خواهي مي کنم و تقاضا دارم که اگر کينه اي از دست اينجانب در دل کسي است مرا ببخشيد و حلال کنيد زيرا پاسخگوئي به حق الناس در فرداي قيامت امري بسيار سنگين خواهد بود .