سلام شهدا

چهار استخوان، يك پلاك

Mon, 04 Aug 2008 06:44:00 GMT

سلام

خيلي شوخ طبع بود تا جايي كه من ديگه نمي تونستم فرق شوخي و جديش را تشخيص بدم در حين جديت هم قيافش شوخ طبعيش را نشون مي داد . يادمه روز آخري كه با هم بوديم، از بيرون كه اومديم خونه، گفتم: بابا جون اين بار كه بري كي برمي گردي زود يا دير خنديد و گفت: خيلي دير نيست گفتم: چقدر طول ميكشه. گفت: زياد نيست يه نگاهي به دور و برش كرد و دختر عموي دو سالش را كه اون شب مهمونمون بود را نشون داد گفت: عروسي زهرا خانم برميگردم اين حرف را كه زد دلم ريخت اما بازم گذاشتم سر شوخيهاش.

اما اين بار شوخي نمي كرد رفت و بعد از هجده سال دقيقاً دو روز قبل عروسي دختر عموش بود كه از معراج شهدا زنگ زدن خونمون و گفتن كه جنازش پيدا شده من و مادرش خوشحال بوديم اما از يه طرف سور و سات عروسي زهرا خانم هم به راه بود نمي خواستيم شادي اونها را بهم بزنيم و از طرفي اگه بي خبر مي رفتيم خان دادش ناراحت مي شد، مادرش گفت: بالاخره كه چي بايد يه جوري خان دادش را مطلع كنيم. بعد بريم، كه ناراحت نشن. رفتيم خونشون تا اونجا مدام ذكر مي گفتم و صلوات ميفرستادم كه ناراحت نشن خوشبختانه وقتي به برادرم گفتم كه علي داره مياد خوشحال شد اما بعد كه گفتم چه شهيد شده و جنازش را دارن ميارن. زهرا خانم كه شب عروسيش با اومدن پسر عموش يكي شده بود خيلي ناراحت شد و گفت: چرا بايد عروسي من بخاطر چهارتا استخون و يه پلاك عقب بيفته زن داداشمم گفت: حالا نميشه بعد از عروسي بريم سراغ مرده ها ....

مادر علي كه ناراحت شده بود اما به روي خودش نمي آورد، گفت: باشه ما ميريم معراج شهدا علي را تحويل مي گيريم بعد ميايم عروسي زهرا خانم ... .

شب عروسي همين كار را كرديم اما هنوز زهرا دلخور بود و مي گفت آخه چهارتا استخون اونم بعد از سالها چه ارزشي داره كه عروسي من بايد بهم بخوره ... .

چهار روز بعد از عروسي يه روز ساعت پنج صبح بود داشت اذان مي گفت : كه در خونه را زدن با تعجب اينكه اين موقع از صبح كيه در مي زنه يا خداي ناكرده اتفاق بدي افتاده رفتم در را باز كردم ديدم زهرا دختر بردارم با چشماي پر از اشك و گريه كنان پشت دره سلام عمو، عليك السلام عموجون . چي شده چرا گريه مي كني ؟؟؟

عمو علي، علي....

علي چي عمو جون ؟؟؟

قبر علي كجاست ؟ مي خواي چي كار عمو ؟؟؟

مي خوام برم معذرت خواهي عمو.

چي شده بيا تو درست حرف بزن ببينم چي شده .

عمو ديشب كه خوابيده بودم چندبار از خواب پريدم اما هربار كه مي خوابيدم همين خواب را ميديم، خواب مي ديم توي يه باطلاق خيلي بزرگ افتادم، هرچي فرياد مي زنم هيچ كس به كمكم نمي ياد، داد مي زد و همسرم را صدا مي كردم اما انگار نه انگار كه صداي من را مي شنيد، هر چي دست و پا مي زدم بيشتر فرو ميرفتم.

بعد از نااميدي از كمك ديگران، وقتي تا به گردن توي باطلاق فرو رفته بودم، ديدم كه چهارتا استخون و يه پلاك به دادم رسيدن و منا نجات دادن.

بهشون گفتم: شما كي هستين كه من را نجات مي ديد؟؟

گفتن : ما همون چهارتا استخون و يك پلاكيم، بعد بهم گفتن؛ اَلدُنْيا دار فانْي ...

بهشون گفتم منظورتون چيه؟ گفتن: به اين دنيا دلنبند، كه دنيا فاني و از بين رفتني . بعدش گفتن لذتهاي دنيا فقط براي مدت كوتاهيه بعد از دست ميره دنبال لذتهاي بلند مدت باش .

با اين حرف از خواب پريدم و تا الان كه بيام خونه شما اين حالم بود. عمو شما فكر مي كنيد علي منا مي بخشه ؟؟؟

در حاليكه اشكهاش را پاك مي كردم گفتم: آره دخترم مي بخشه، حالا پاشو نمازت را بخون تا شوهرت بيدار نشده با هم بريم خونتون كه الانه نگرانت ميشه . بعد هر دو با هم به نماز ايستاديم، و صداي الله اكبر زهرا منا ياد صداي علي انداخت، وقتي سلام نماز را گفتم صداي زهرا را شنيدم اَلسَلامُ عَلَيْكُمْ وَ رَحْمَةُ اللهِ وَ بَرَكاتُه سالها بود كه توي اين خونه بجز من و حاج خانم كس ديگه اي اينجا نماز نخونده بود.

وقتي بلند شدم رفتم كنار طاقچه تا جانمازم را روي طاقچه بذارم اين عكس علي بود كه بهم لبخند مي زد. وقتي برگشتم و صورت زهرا را نگاه كردم خيلي آروم بود و از اون حالت قبل از نماز هيچ خبري نبود.

شهدا در قهقه مستانه عند ربهم يرزقونند...

________________

بعد نوشت : اين اعياد بر شما مبارك باشه ....

بعدتر نوشت:‌ مي خواهم از ميلاد امام حسين عليه السلام تا ميلاد آقا امام زمان عجل الله تعالي فرجه الشريف دوستان را دعوت كنم تا باهم روز ميلاد به آقا امام زمان عجل الله تعالي فرجه الشريف هديه بديم و براي فرجش دعا كنيم. به همين خاطر روز نيمه شعبان همه باهم سر ساعت پنج عصر با هم دعاي فرج ( الهي عظم البلاء‌ ) مي خوانيم و يه صلوات براي سلامتي آقا امام زمان (عج) مي فرستيم هر كسي دوست داشت مي تواند. در اين مهماني شركت كند، اما خودم به نيت دوازده امام از دوازده نفر از دوستان دعوت مي كنم . شيلوعج، سلام آقا، ساحل افتاده، ايران اسلام، خانم ناظم ، گل ميخ، اميرالمومنين روحي فداك، نشانه، عاشقانه، سير بي سلوك، پياده تا عرش، چفيه .

در ضمن هر كدام از دوستاني كه از طرف من دعوت شده اند مي توانند هر كسي را كه بخواهند دعوت كنند تا همه بتوانند در اين مهماني شركت كنند...

‌

پرچمدار جامانده ...

Fri, 25 Jul 2008 18:29:00 GMT

سلام

همه با هم توي يه گردان بوديم، وقتيم زديم به خط با هم بوديم تا اينكه توي يكي از عمليات ها، مرتضي زخمي بود و به دستور فرمانده اجازه نداشت با ما بياد. با بچه هاي گردان عمليات كرديم توي اين عمليات گردان به اسارت بعثي ها در اومد . وقتي فرماندشون با اون هيكل روبروي بچه هاي گردان كه همه را توي يه گودال جمع كرده بود ايستاد و پرسيد كه دوست دارن مثل مادرشون حضرت زهرا به شهادت برسن يا نه؟

همه گردان نواي يا زهرا را بلند كردن ...

تا اين صدا از بچه ها بلند شد، بعثي ها شروع به كتك زدن بچه هاي گردان كردن از هر طرفي كه مي اومد مي زدن بيشتر ضرباتي هم كه فرود مي اومد به پهلوهاي بچه ها بود، بچه مدادم كتك مي خوردند، اما همچنان نواي يا زهرا شنيده مي شد. وقتي بچه ها اسم مادرشون را صدا مي زدند، فرمانده عصباني تر مي شد و با صداي بلندي داد مي زد كه بايد همشون را مثل مادرشون زهرا به شهادت برسونيد و با نيش خندي مي گفت : اينا عاشقاي زهران وقتي صداش مي زنن به كمكشون مياد حالا هم صداش كنن شايد اومد ...

بچه ها در حين خوردن ضربات نواي يا زهراشون را قطع نمي كردن، تقريباً همه شهيد شده بودن بجز يكي، اون هم سيد حسين بود ...

فرمانده بعثي ها بالاي سر همه راه مي رفت تا مطمئن بشه همه شهيد شدن اگر كسي هم مونده بود دستور شكنجه دوباره مي داد ...

رسيد بالاي سر سيد حسين پرسيد مگه تو مادرت را دوست نداري چرا هنوز زنده اي؟ همين حين سيد فرياد زد من عاشق مادرم زهرا هستم اما هميشه از خود مادرم خواستم كه مثل پسرش امام حسين شهيد بشم ....

فرمانده بعثي تا اين را شنيد دستور داد كه سر سيد را از بدنش جدا كنند ....

وقتي سر حسين از بدنش جدا شد ديگه كسي از گردان نمونده بود، همه با هم به سوي محبوب شتافتند . اما حالا با گذشت اين همه سال مرتضي فرمانده يكي از گروه هاي تفحص كه از بچه هاي همون گردان بود گفت : قبل از پيدا كردن گور دست جمعي بچه هاي اين گردان چند مدتي بود احساس مي كردم شب جمعه كه ميشه دو تا نور سبز كنار اين قبر هست اولش اعتنايي نكردم فكر مي كردم فقط خودم مي بينم و گذاشتم به حساب اينكه شايد اشتباه كنم و يا اينكه نور اون حاصل از نور چراغي باشه نزديك مرزِ، تا اينكه يه روز پنجشنبه همه بچه هاي گروه گفتن كه اين نور را مي بينن و تصميم گرفتيم بريم و از نزديك ببينم كه به اين قبر دست جمعي رسيديم . وقتي پلاك هاي بچه ها را پيدا كردم فهميدم اين همون كارواني بود كه من از اون جاموندم ....

با تمام وجود فرياد مي زدم، اشك مي ريختم و مي گفتم بي وفاها آخه من پرچمدارتون بودم چرا ؟ چرا؟ چرا؟؟؟؟

شهدا در قهقه مستانه عند ربهم يرزقونند

وصف يار

Wed, 16 Jul 2008 07:05:00 GMT

سلام

ميلاد مولود كعبه بر عاشقان مبارك باد

وصف كردن مولاي مهرباني ها خيلي مشكل بوده و هست هر چقدر فكر كردم ، توسل كردم كه بتوانم چيزي در مورد مولا بنويسم كه تا به حال نشنيده باشم و ديگران هم از آن چيزي ندانسته باشند يا به عبارتي جملات كليشه اي نباشد. نتوانستم ...

دلم نمي خواست كه تكراري باشم از روي نوشته هاي ديگران آقا ، دلم مي خواست راحت چيزهايي را كه در ذهنم مي گذرد روي كاغذ بياورم كه بتوانم وصفي از زيبايي هاي شما را بنگارم اما يا سندي نداشت، يا اينكه مسئله به مصائب شما ربط پيدا مي كرد، كه فكر مي كنم درست نباشد كه روز ميلاد تنها كسي كه در خانه خدا به دنيا آمد و همراه و ياور رسول الله شد اينگونه با نوشته هايي كه مصائب را يادآوري مي كرد درست باشد به همين دليل اين جمله را مي نويسم كه روزي در مجله در وصف شما تنها دو بيتي كه هنوز نفهميدم قافيه و رديفش را چگونه كنار هم گذاشته اند تا وصف شما باشد ....

در رستخيز عــــالم آمد به دنيا مرتضي

همراه و يار مصطفي مولود كعبه مرتضي

با اينكه مي دانم اگر تمام واژه هاي دنيا را جمع كنند نمي تواند وصفي در مورد شما باشد كه تمام مطالب را به زيبايي جلوه كند در همين حد مي دانم كه براي وصف شما مي توان گفت: علي را مي توان علي ناميد همانطور كه خداوند عزوجل ناميد و همين بس كه در وصفش نبي اكرم فرمود : اَنَا مَدينَةُ الْعِلم وَ عَليُ بابُها فَمَنْ اَرادَ الْمَدينَةَ وَ الْحِكْمَه فَلْيَعْتِها مِن بابُها

راستي مولا شما نمي دانيد ما كي از اين غربت بيرون خواهيم آمد ؟؟؟؟

مي خواستم امروز كه جشن ميلاد شماست، از شما عيدي بزرگ را طلب كنم ؛ اجازه مي دهيد عيدي ما امروز از شما طلب بخشش باقي مانده غيبت بر ما باشد و رساند روز وصل يار ؟؟؟

شهدا در قهقه مستانه عند ربهم يرزقونند...

يك هفته مهمان شهدا و آقا

Tue, 08 Jul 2008 23:49:00 GMT

سلام

بعد از نمايشگاه تونستم همه حرفهاي ناگفته را روي اين بي رنگ ها بنويسم اما حيف اين بار دير شد ...

توي نمايشگاه همش به خودم تلقين مي كردم كه اين سراچه كوچك را كه از توهمات انباشته شده اي كه ديگران درست كرده بودن خالي كنم و اين كار را هم كردم حين آموزش و بازي با بچه هايي كه به غرفه مي اومدن و بعد از بازي با خوشحالي سوالات ديگه خودشون را پيرامون بحث مي پرسيدن اميدوارم مي شدم نه به خودم بلكه به اين كه بالاخره راهي را براي درست شدن پيدا كردم اما حيف زود تمام شد با رفتن بچه هايي كه قول دادم اسم همشون را توي اين پست بزنم اما بعد ديدم كه تعداد كساني كه اين بازي را انجام دادن 180 نفر هست تصميم گرفتم اسامي اونهايي را بزنم كه بعد از بازي سوال داشتن اميدوارم كه باقي بچه ها دلخور نشن واقعاً‌ نوشتن اسم 180 نفر زياده اون هم اگه بخوام پست را ادامه بدم با چيزهايي كه قبلاً مي خواستم بنويسم اما نشده بود . فقط به همشون ميگم خسته نباشيد واقعاً عالي بود سطح اطلاعاتي خوبي داشتيد ....

مرضيه 9 ساله پرسيده بود : راسته كه امام زمان عليه السلام و حضرت خضر شبهاي جمعه كنار جمكران ميان و با هم دست ميدن ؟

عليرضا 8 ساله پرسيده بود : راسته كه امام زمان عليه السلام همه جا هست و ما نمي بينمش ؟

سيد طه 11ساله پرسيده بود : امام زمان چند سالشه ؟

صديقه 10 ساله پرسيده بود : كي زمان ظهور فرا ميرسه ؟

فاطمه 12ساله پرسيده بود: چطور ميشه دجال را شناخت و گولش را نخورد ؟

زهرا سادات 7 ساله پرسيده بود: راسته كه اگه امام زمان بياد واقعاً سر همه ما را ميزنه ؟

محدثه 7 ساله پرسيده بود: بالاخره اسم مادر امام زما چيه فاطمه است يا نرگس؟

حديثه 8 ساله پرسيده بود: راسته اگه امام زمان بياد همه آرزوها برآورده ميشه؟

محمد رضا 11 ساله پرسيده بود: امام زمان مريض ميشه ؟

ياسين 12 ساله پرسيده بود: اسم سفيراي امام زمان توي دوران غيبت صغري چي بود و اينكه، آيا توي دروان غيبت كبري هم ايشون سفيري دارن يا نه ؟

توي اين بچه هايي كه اومدند جالب يكي از بچه ها اندونزيايي بود كه مسلمان شده بود و فارسي را، دست پا شكسته حرف مي زد اسمش هم بود محمد امين شعبان 8 ساله كه بعد از بازي هم براي ما دلنوشته هم نوشت .

يه سري از بچه ها هم كه به همراه مربيشون از واحد فرهنگي جمكران اومده بودن حدوداً پونزده نفر دختر بودن و فرق دعاي سلامتي و دعاي فرج را مي خواستن بدونن ؟

بيست نفر از پسرها هم مسافر مشهد رضاي آقا علي بن موسي الرضا عليه السلام تشريف آورده بودن سوالشون اين بود كه بالاخره اون گروهي كه قراره قدس را آزاد كنن از مشهد ميرن يا نه و اينكه روي پرچمشون چي نوشته شده ؟

حالا از همه اينها بگذريم يه هفته مهمان شهدا بودن خيلي قشنگ بود درسته اولش با برخورد خوبي روبرو نشدم وقتي براي روز اول وارد گلزار شدم و ديدم كه خانمي با وضع آرايش به تمام و موهاي رنگ كرده و بيرون گذاشته و شلوار كوتاهي كه پوشيده و .... تصميم گرفتم برم بهش يه تذكر كوچيك بدم هر چند در حدش نبودم اما قبل از من يه خانم پا پيش گذاشت و به خانم گفت و همسر اون آقا هم به همسرش تذكر داد اما حيف كه هيچ بويي از انسانيت نمي اومد خانم با وقاحت تمام برگشت و جواب پير زني را كه جاي مادر اين خانم بود را با بي احترامي داد و همسرش هم برگشت با فريادي كه سر اون آقايي كه تذكر داده بود، گفت: من خودم فرزند شهيدم هيچ نيازي به تذكر شما و امثال شما ندارم مي توني برو خودت را درست كن كه فقط ادعايي ....

اما روزهاي بعد تقريباً خوب بود و خيلي بهتر هم پيش رفت حتي روز آخر كه ديگه اوج قشنگي بود يه خانمي تمام قبرهاي شهدا را دونه به دونه مي شت توي اون گرماي ظهر و ذكر يابن الحسن را تكرار مي كرد اوج عاشقي را داشت نمايش مي داد بايد معرفت را از اون ياد مي گرفتم سعي كردم اون روز مزاحمش نشم اما امروز بهش ميگم اَجْرَكُمْ عِنْدَالله ...

شهدا در قهقه مستانه عند ربهم يرزقونند...

برگي از استقامت ...

Sun, 15 Jun 2008 18:29:00 GMT

سلام

خيلي گيج مي زدم آنقدر قاطي كرده بودم كه بي حدّ و حصّر بود نمي دانستم براي بازگشت به حالت عادي از كجا بايد شروع ميكردم، ياد اين سخن افتادم كه هر وقت خيلي شاد و يا خيلي غمگين بوديد به اهل قبور سري بزنيد . به همين خاطر بي پروا رفتم گلزار. يادمه پنجشنبه صبح خيلي زود بود، برعكس همه روزهاي پنجشنبه كه گلزار قيامت بود، اون روز بجز من و باغبون و متصدي امور دفتري گلزار تقريباً توي اون ساعت كسي نبود از زهرا شنيده بودم كه مزارش تقريباً كجاست، اما از اونجايي كه هيچ وقت دوست نداشتم دنبال چيزي بگردم رفتم دفتر گلزار سلام كردم و گفتم ببخشيد آقا مزار شهيدان امير حسين و مجيد ... را مي خواهم دفتر را كه باز كرد آدرس مزار مجيد را نوشت اما هر چي گشت نشاني از مزار اميرحسين نبود فقط در همين حدّ مي دانست كه توي قعطه هفده يا هجده هست و گفت خواهر اگر مزار اين بزرگوار را پيدا كردي آدرسش را بيار تا من ثبتش كنم شروع كردم به گشتن با آدرسي كه متصدي گلزار داده بود دنبال قبر مجيد بودم اما پيداش نمي كردم يه دفعه كه سرم را بلند كردم عكس اميرحسين را ديدم خوشحال شدم رفتم سر مزارش نشستم غريبه بود اما نمي دانم چرا راحت نشسته بودم انگار كه چند ساليه مي شناختمش دلم مي خواست شكايتهاي همه دنيا را بهش بكنم اما حسي بهم مي گفت بايد راهنمايي بخوام شنيده بودم كه اگر اذن داشته باشن باهات صحبت مي كنن اما تجربه نكرده بودم و پيش خودم مي گفتم چي بگم؟ آخه، چطوري؟ شايد اصلاً جواب من را نده ؟؟؟

با گلابي كه داشتم مزار را شستم و پيش خودم گفتم من زيارت مي خوانم تو راهنما بهم بده باور كردني نبود شايد به وضوح با من حرفي نزد اما راهنمايي هاي اون از طريق زيارت عاشورا خيلي جالب بود و من هم از سر درگمي راحت شدم و تقريباً مسير را پيدا كردم در اين ميان ياد شهيدي كردم كه در شرايط سختي در دست دشمن گير كرده بود و براي اينكه فرمانده را از وضعيت خود آگاه كند با صداي بلند زيارت عاشورا را مي خواند و نشاني مي داد . من هم شروع كردم اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا اَباعَبْدِاللهِ ياد صحنه پر از درد عاشورا كردم و مظلوميت حسين بن علي عليه السلام ادامه دادم فَلَعَنَ اللهُ اُمَهً اَسَّسَتْ اَساسَ الظُّلْمِ وَ اَلْجَوْرِ عَلَيْكُمْ اَهْلَ اَلْبَيْتِ وَ لَعَنَ اللهُ اُمَّهَ دَفَعَتْكُمْ هنوز يك روز از ايام فاطميه باقي مانده بود توي اين فراز احساس كردم لعن بر قاتلين زهراي مرضيه و اولادش را بايد مدام تكرار كنم تا از وسوسه هاي شيطاني نجات بيابم و فراموش كنم آنچه بر من گذشته و خواهد گذشت زيرا سختي اولاد نبي مكرم اسلام و زهراي اطهر بيشترين مظلوميت را به همراه داشت . وقتي ياد آن همه مشكل كه همه باهم به سراغم آمده بود حين خواندن زيارت يكباره رسيدم به فرازي كه مي گفت : مُصْيبَتاً ما اَعظَمُها وَ اَعْظَمَ رَضْيَّتها بي اختيار ياد ام المصائب زينب كبري افتادم صبر كردم شايد اين حرفها را بارها و بارها از اين و آن شنيده بودم اما آن روز براي من تازگي عجيبي داشت . در آن حين ياد اباعبدالله الحسين به هنگام شهادت ابالفضل العباس افتادم لفظ اَلآنَّ قَد اِنْكَثَرَ ظَهْرِي را بر زبان آورد اما به محض ديدن زينب كبري كوه صبر و استقامت اميد از دست رفته را باز يافت و پيكر برادر را رها كرد و به سوي خيمه ها رفت . حالا من رسيده بودم به سجده زيارت سر بر سنگ مزارش گذاشتم و ذكر را خواندم « اَلّلهُمَّ لَكَ الْحَمّدُ حَمْدَ الشّاكِرينَ لَكَ عَلي مُصاِبهِمْ اَلْحَمْدُ لِلّهِ عَلي عَظيمِ رَزِيَّتي اَللّهَمَّ ارْزُقْني شَفاعَةَ الْحُسَيْنِ يَوْمَ الْوُرُودِ وَ ثَبِتْ لي قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَكَ مَعَ الْحُسَيْنِ وَ اَصْحابِ الْحُسَيْنِ اَلْذَّيْنَ بَذَلُوا مُهَجَهُمْ دُونَ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلامْ » . در اين زيارت درسهايي يافتم كه بارها و بارها شنيده بودم اما آن روز از سر كلاس درس استادي شنيدم كه همراه با تئوري، كلاس عملي را مانند فيلمي برايم به نمايش گذاشته بود و تمام مطالب را با صحنه هاي واقعي آموزش مي داد و در تمام مدتي كه فرازها را مي خواندم همراهم بود و راهنماييم مي كرد ... .

-----------------------------

بعد نوشت :‌ افتخار من اين است كه مزار اين بزرگوار در شهر من است ... .

باز نوشت : در کنار چشمان گناهکارم تابوتي را مي بينم که روي شانه هاي مردم تشيع مي شود تا اينکه کنار من به زمين نهاده مي شود پرچم پر افتخار ميهن را از رويش بر مي دارم و در تابوت را باز مي کنم پيکر را مي شناسم اما تنها تاسفي که دارم اين است که چشم هايش هنوز باز است و منتظر ....

شهدا در قهقه مستانه عند ربهم يرزقونند

ما كجا و اينها كجا ؟؟؟؟

Sun, 08 Jun 2008 06:39:00 GMT

سلام

تازه جنگ به پايان رسيده بود با اصرار دوستان حاجي براي مراسم حج به مكه رفت. وقتي بازگشت از او پرسيدم :«آقا مرتضي آنجا چطور بود؟» با ناراحتي گفت:«بسيار بد بود، چه خانه خدايي، غربي‌ها پدر‌ ما را در آوردند. كاخ ساخته‌اند، آنجا ديگر خانه خدا نيست. تمام محله بني‌هاشم را خراب كرده‌اند. كاش نرفته بودم. مدتي بعد دوباره او را عازم حجاز ديدم؛ با خنده گفتم:«حاجي تو كه قرار بود ديگر به آنجا نروي؟ نگاهش را به زمين دوخت و پاسخ داد:«نمي‌دانم اما احساس مي‌كنم اين‌بار بايد بروم. وقتي بازگشت.دوباره از اوضاع سفرپرسيدم.
اين‌بار هيجان عجيبي داشت.
با خوشحالي گفت:« اين دفعه با گروه جانبازان رفته بودم، چنان درسي از آنها گرفتم كه اي كاش قبلاً با اينها آشنا شده بودم بارها و بارها گريستم، به خاطر تحول و حماسه‌اي كه در اينها مي‌ديدم. به يكي از جانبازاني كه نابينا بود گفتم:«دوست نداشتي يك بار ديگر دنيا را ببيني؟ حداقل انتظار داشتم بگويد:«چرا يك‌بار ديگر مي‌خواستم دنيا را ببينم. اما او پاسخ داد:«نه» پرسيدم:«چطور؟» گفت:«در مورد چيزي كه به خدا دادم و معامله كردم نمي‌خواهم فكر بكنم. بدنم مي لرزيد، فهميدم كه عجب آدم‌هايي در اين دنيا زندگي مي‌كنند ما كجا، اينها كجا ؟؟؟؟

____________________________

باز نوشت :‏ در كنار چشمان گناهكارم تابوتي را مي بينم كه روي شانه هاي مردم تشيع مي شود تا اينكه كنار من به زمين نهاده مي شود پرچم پر افتخار ميهن را از رويش بر مي دارم و در تابوت را باز مي كنم پيكر را مي شناسم اما تنها تاسفي كه دارم اين است كه چشم هايش هنوز باز است و منتظر ....

شهدا در قهقه مستانه عند ربهم يرزقونند ....

شايد درست شايد غلط ...

Sun, 01 Jun 2008 15:47:00 GMT

بنام تنها واحد وحدت دهنده

سلام

وقتي دلت براي خدا تنگ ميشه وقتي مي خواي بدوني توي اوج بي کسي خدا همه کسته وقتي مي خواي خدا خودش صدات بزنه بگه آي بنده حقير من وقتي که تو راه مي رفتي من هميشه دنبالت بودم . اگه برگردي رد پاي منا پشت سرت مي بيني اگه حرفت اينه که چرا همه جا دوتا رد پا هست اما اونجايي که من بهت نياز داشتم فقط يه رد پا بود ؟ خدا بهت مي گه توي اوج نيازت وقتي تو يه رد پا ديدي ، اون يه رد پا براي من بود نه براي تو بنده؟ من ، من تو اوج سختي و نيازت تو را در آغوش خودم گرفته بودم و نمي ذاشتم تنها بري که اشتباه کني اما تو نتونستي اين را بدوني که من کنارت بودم .

اون وقتي که مي خواي بگي خدايا من توي اين زمين با داشتن همه چيز هر لحظه تو را از ياد بردم فقيرترين بودم ...

و زماني که توي اين کره خاکي با اوج بي کسي وقتي ياد خدا بودي از همه غني تري اما نمي دونم چرا هر آن که از اعماق دلت آه مي کشي اين صداي قشنگ که اي بنده غصه نخور من در کنارتم را نمي شنوي ، نمي شنوي ، نمي شنوي ....

نمي دونم بازم مثل وقتايي که با زميني ها در ارتباطي و مشکلي پيش مياد من مقصرم و بايد دليل را توي خودم پيدا کنم يا نه اينجا خدا به کمکم مياد و مي گه هميشه هم تو مقصر نبودي شايد که دليل ديگه اي داشته باشه ....

دلم ميخواست که اين را همه زميني ها بدونن که هميشه يه نفر مقصر نيست اين ها ، آه من پيش خداست اما خيلي وقته که روي دلم سنگيني مي کنه نمي تونم آه بکشم که بشنوم ، نمي تونم آه بکشم که درک کنم ، نمي تونم آه بکشم که رها بشم ، نمي تونم درد دل کنم حتي با زميني ها ، نمي تونم ، نمي تونم .

وقتي سنگ صبورت چندتا تيکه آهن پاره است که اونم تقريباً از اين همه تکرار روزهاي مثل هم خسته ميشه و پشت سرهم هنک ميکنه و نياز به ري استارت داره بابا ما که آدميم ....

دلم مي خواد که برم توي بيابوني که هيچ کسي نباشه بجز خدا ، خدايي که نگفته مي دونه اما دوست داره از خودت بشنوه خيلي قشنگه با اينکه مي دونه پاي درد دلت ميشنه ....

کاش همه مي فهميدند که ما هم بنده ايم بنده اي که آفريده همون خدايم پس اگه از ذات ازلي توي وجود ما دميد اين خصلت قشنگ را هم به همه ما مي داد که هميشه من نباشيم ، يکبار هم سعي کنيم ديگران را ببينيم .

کاش ياد مي گرفتيم که يادمون نره ما از خداييم و بايد مثل خودش ديگران را ببينيم . نه اينکه من که هستم پس ديگري به من چه .....

اون وقتي که دلت مي خواد مولا تو را رها نکنه ....

اما اتفاقي ياد شعري مي افتي که ميگه :

شنيده ام که گفته اي که مردمان تو را به قدر آب هم طلب نمي کنن ، از اين سخن دلم گرفت بدون آب مي توان حيات را بسر نمود بدون تو ممات هم نمي توان طلب نمود ....

يا اينکه نا خداگاه اين شعر را زمزمه مي كني :

اگر قدر تو را دانسته بوديم ،اگر عهد و وفا نشگسته بوديم ،دل ما خانه غمها نمي شد ، غم هجران نصيب ما نمي شد ، اگر شرط تولا ّ كرده بوديم، هر آن چه گفته مولا كرده بوديم ،نمي شد روز ما شام سياهي ، نمي شد قسمت ما اين جدايي ....

خدايا ، من از تو خواستم خودت گفتي : ادعوني استجب لكم ؛ بخوانيد مرا تا اجابت كنم شما را ، خواستم هر چند لايقش نيستم اما مي خوام داشته باشم مي خوام اون طوري بيام پيشت . دلم داره مي ترکه خدايا پس کي مي رسه وقت اجابت .....

___________________________

بعد نوشت : ما در غم هجران تو بسر مي بريم اي دوست اما حيف كه در برابر فقط ادعايمان است اگر ياري تو در ميان بود اينگونه قرباني لحظه هاي منحوس دنيا نمي شديم ...

بعدتر نوشت :‏ خدايا هنوز خواهان چيزي هستم كه تو روزي آن را در سرم نهادي بيش از اين منتظرم نگذار ( يا سريع الرضا ؛ اي كسي كه زود راضي مي شي )

بازنوشت : هنوز در انتظار ديدار مي نشينم سر راه جاده اي كه انتهايش را نمي دانم ...

شهدا در قهقه مستانه عند ربهم يرزقونند ....

حسن لات ....

Tue, 13 May 2008 08:56:00 GMT

سلام

يه روز توي سنگر نشسته بودم که اومد و گفت :حاجي ميشه بياي بيرون باهات کار دارم . گفتم :بيا تو کارت را بگو گفت : نه حاجي مي خوام تنها باشيم بهت بگم . به درخواستش رفتم بيرون كنار سنگر يه جاي دنجي بود نشستيم شروع كرد به صحبت گفتش :‏حاجي من سواد درست و حسابي ندارم اما يه وصيت نامه نوشتم كه مي خواستم بدمش به شما كه يه نگاهي بهش بندازيد يه وقت اكه شهيد شدم مردم وصيت نامه من را ديدند بهم نخندند . در ضمن حاجي كسي متوجه نشه . پرسيدم چرا ؟

شروع كرد به تعريف كردن گذشتش و اينكه چطور اومده جبهه گفت : حاجي من يه آدم علاف بودم كه از همه جور فسق و فجوري دراومده بودم از شراب خواري و زنا گرفته تا هر گناهي كه شما فكرش را بكنيد توي كارنامه من بود چند تا محل از دستم امان نداشت ، اما يه روز طبق عادت هميشگي كه توي خيابونا داشتم ول مي گشتم ديدم جلوي در مسجد همه صف كشيدن رفتم جلو گوش يه پسر بچه را گرفتم و گفتم بچه اين جا چه خبره صف چيه روغن ميدن يا قند ؟ گفت : هيچ كدوم گفتم پس صف چيه ؟ گفت : اين جا صف ديدار با خداست ...

بهش خنديدم و شروع كردم به راه خودم ادامه دادن اما هنوز چند قدمي نرفته بودم كه تنم لرزيد و پيش خودم گفتم نكنه بچه راست بگه ؟ نكنه خدايي هم باشه ؟ نكنه من ......

هزارتا نكنه ديگه كه پيش من بي جواب بود همين طور كه توي فكر بودم رفتم خونه و در اتاق باز كردم و رفتم توي اتاق و تا سه روز بيرون نيومدم و همه كار من توي اين سه روز گريه بود كه اگه خدايي باشه چي ؟خدايا من چه كردم ؟ چطور بايد جواب بدم ؟؟؟؟

مادر بيچاره من هم مي ترسيد كه اتفاق ناجوري افتاده باشه مرتب پشت در اتاق مي اومد و مي گفت : حسن چته بيا يه كم غذا بخور آخه مي ميري . به حرفهاش اعتنا نمي كردم و توي حال خودم تا اينكه عصر روز سوم وقتي داشتن اذان مغرب را مي گفتن به خودم اومدم گفتم بايد برم ثبت نام كنم و برم جبهه ،‏با خودم هم گفتم توي راه هر كي هر چي گفت بهش اعتنا نمي كنم ....

رفتم مسجد تا خواستم پا توي مسجد بزارم چند تا جوون گفتن بچه ها نگاه كنيد حسن لات اومده مسجد الان كه يه شري اينجا بلند شه همه از من دور مي شدن بعد از نماز رفتم بسيج مسجد تا اسم بنويسم اما مسئول قبول نمي كرد تا اينكه با التماس و هزار تا قول گرفتن رازي شد . من هم اسم نوشتم الان هم اينجا در خدمت شمام در ضمن حاجي مي دوني خواست من از خدا چيه ؟ گفتم : چيه جوون ،‏بلند شد و پيراهنش را درآورد ديدم تنش اينقدر ناجور خال كوبي داره كه هر كي نگاه مي كنه حالش بهم مي خوره راستش خودم هم بدم اومد كه بهش نگاه كردم گفت : مي خوام خدا طوري من را شهيد كنه كه وقتي منا مي برن غسال خونه كه غسل و كفنم كنن خجالت نكشم ، اين را گفت و رفت هنوز چند قدم دور نشده بود كه كنار سنگر خمپاره اي خورد و حسن شهيد شد وقتي خبر دار شدم و رفتم كنارش ديدم تمام بدن حسن لات سوخته به طوري كه فقط صورت سالم بود توي اين لحظه ياد وصيت نامش افتادم بازش كردم ديدم اينطور نوشته شده ....

به نام خداي مهربون كه به حسن لات لطف كرد

سلام از ننم مي خوام اگه من شهيد شدم گريه نكنه چون حسن لاتش تازه عاقل شده مي خوام برام دعا كنه ....

بعدش هم از همه كسايي كه مورد ازيت و آزار من بودن مي خوام من را حلال كنن جووني بود جاهلي ......

خدايا تن حسن لات را طوري ببر كه آبروش نره ....

كوچيك خدا حسن لات

-----------------------------------------------------------------------------------

بعد نوشت : خوشا آنان كه خدا در اوج طلبيدشان ....

بعد تر نوشت : اگر ماندم به اين خاطر نبود كه من نبودم بودم اما تكليفي نداشتم اما حالا بايد نوشت تا فراموش نشود . تا جايي كه امام خميني ره فرمود : شهدا را به ياد بسپاريم نه به خاك .....

از خاطرات آقاي يوسفيان استاد تفسير قرآن

شهدا در قهقه مستانه عند ربهم يرزقونند ...

ريحانه...

Tue, 25 Mar 2008 12:08:00 GMT

سلام

ريحانه

نزديک سال 1360 بود که ازدواج کردم ، ثمره اين ازدواج يه دختر بود ، دختري که قبل از بدنيا اومدنش پدرش شهيد شد ...

وقتي بدنيا اومد هم مادرش بودم و هم نذاشتم جاي خالي پدرش را احساس کنه ، اين نظر من بود اما غافل از اين که اين بچه بيرون از محيط خونه به شدت نبود پدرش را احساس مي کرد .

خونه دايي که مي رفت وقتي مي ديد دايش دختر را به شدت نوازش مي کرد ناراحت برمي گشت وقتي ازش مي پرسيدم چي شده ريحانه ؟؟؟؟

فقط گريه مي کرد يه دختر سه ساله که هنوز بايد سر گرم عروسک بازي بود اين طور از مامان پنهان کاري مي کرد .

بالاخره رسيده بود روزي که طاقتش تموم شده بود مياد سراغ مامان ، مامان جون ؛ بله دخترم باباي من کجاست ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

اصلاً از اول من بابا داشتم يا نه همه بچه ها بهم مي گن از اون اول بابا نداشتم آره نداشتم ؟؟؟؟؟

نه عزيزم باباي تو شهيد شده ،شهيد يعني چي مامان ؟ شهيد يعني کسي که خدا خيلي دوستش داره به همين خاطر هم اون را مي بره پيش خودش .....

اين را که بهش گفتم ، از پيشم رفت فکر مي کردم قانع شده باشه ، تا اينکه يه ماه بعد از بنياد شهيد به خونمون تلفن زدن و گفتن که براي خانوادهاي شهدا سفر حج قرار دادن و اسم من هم بين اونها بود خيلي خوشحال بودم .

تا اينکه نزديک سفرم همه فاميل براي خداحافظي خونه ما مي اومدن ، ريحانه کنارم اومد و گفت مگه مامان کجا مي خواي بري که همه ميان خداحافظي ؟؟؟؟

بهش گفتم عزيزم دارم ميرم زيارت قبر پيغمبر ، قبر پيغمبر کجاست مامان ؟ ريحانه جان مدينه است عزيزم . پس مکه کجاست که همه بهت ميگن که رفتي برامون دعا کن ....

عزيزم مکه مکه مکه ، مکه جايي که از همه جا به خدا نزديکتر ميشي . يعني کجا مامان ؟ يعني خونه خدا ....

نمي دونم توي عالم بچگي چه فکري کرد ، اما گفت : مامان رفتي خونه خدا ، بهش بگو باباي من را به من پس بده ، خدا خودش پيش باباش بوده ، هيچ کس بهش نگفته که بابا نداره ، راحت بوده توي محله خودشون ، بي پدري نکشيده ، که ببينه چقدر سخته من بي پدري کشيدم مي فهمم که چقدر سخته ؟؟؟

اشک توي چشم مادر جمع شده بود و حرفي براي زدن نداشت .....

شما اگه بوديد براي حرف آخر ريحانه چه حرفي داشتيد که بگيد ؟؟؟

شهدا در قهقه مستانه عند ربهم يرزقونند ...

پابرهنگان ....

Mon, 25 Feb 2008 12:35:00 GMT

سلام

خاك بر سر اين قلم حقير كنند كه هر وقت دست به دامنش مشم تا ناگفته اي را روايت كنم صم بكم آسمان را خيره خيره نگاه ميكنه پريشاني اين قلم و عليلي اين دستهاي برهنه ،‏حكايت ذهنهاي نسيان گرفته در ‏آخرين دوران رنج ‏است .

گويا ديگر محرابي رنگين نخواهد شد و هيچ دختر سه ساله اي پا برهنه در بين صحرا نخواهد دويد ...

آنها همه افسانه دلتنگي شيعه بوده است و بس . فردا پر است از ماه و خورشيد و ستاره و فانوس كسوف هم تنها نفسي است تلخ كه چند لحظه اي بيش دوام نمي آورد ...

اما واقعيت چيز ديگري است : فردا همه ناسوتيان فروخته مي شوند و لاهوتيان هم اگر قابل باشند كنجي پر از هوس گريه بر شانه تقديرشان خواهد نشست .

محرم مي شود ردپايي هزار توي و آنقدر به دور غريبي رخ مي زند كه تنها همان قافله پريشان ياراي دنباله روي آن را خواهد داشت ...

يا فاطمه !

خانه پر است از پيراهنهاي كهنه و غبار گرفته . دشت پر است از دختركان سيلي خورده و شش ماهه هاي گلو دريده ...

نفسي ،‏عنايتي ....

قصه دختري كه هرگز نخنديد بار ديگر دارد تكرار مي شود . امير را فرصت برادري نمي دهند . خواهران و باز هم خاتون توست كه مي شود عمه دختركان بي پناه ....

آتش هم ديگر رنگي ندارد ؛ چه رسد به بالهاي سوخته برادر بي رمقت ....

فاطمه ! دامانت خون آلود است ، اما چاره اين همه خاكستر آمده از تفحص چيست ؟ آيا جز اين است كه ميعادشان همان دامان رنگين است ؟

خرابه هاي جبهه بي قرار و بي تاب پريشاني توست . مسافري را مي شناسم كه براي شكستن سكوتت هزار سجده نذر كرده است .

فاطمه ، فاطمه ، فاطمه !

اگر بر اين همه دردهاي بر دل نشسته مرهم نشوي ، به خدا دست به دامان بلال مي شويم .

الله اكبــــــــــــــــــــر الله اكبـــــــــــــــــــــــــــــر .

اشهد ان لا اله الا الله ، اشهد ان لا اله الا الله ...

ادامه دهد؟ مدينه را به خاطر داري ، نه ؟؟؟!

شنيدن طنين شهادت به پيامبري پدري كه خداحافظي كرده است سخت است ، نه ؟!

اين بار ديگر نمي گوييم يا شب گريه كن يا روز ....

شهدا در قهقه مستانه عند ربهم يرزقونند ....